De Libel

Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de Stichting Ter Navolging Tiel in september 2023 schonk de familie Buijs, met drie personen vertegenwoordigd in het bestuur van de stichting, dit door zoon Raymond Buijs vervaardigde kunstwerk. Het werd gemaakt van verduurzaamd hout en staat op de stronk van een op 18 januari 2018, tijdens een zeer zware storm, omgewaaide majestueuze taxus.  

Symboliek van de libel  

Door de geschiedenis heen is de libel in verband gebracht met de dood. Het wordt afgeschilderd als ofwel een positieve boodschapper aan dierbaren of de manifestatie van de transformatie van de ziel in de geestenwereld. 

We kunnen er soms over piekeren wat er gebeurt na de dood. Gods Woord is duidelijk, maar toch overvalt ons de twijfel als we bij het graf van een dierbare staan. Stel nu eens dat er niets meer komt! Juist dan kan de natuur – zichtbaar en tastbaar als ze is – veel hoop bieden. 

Op de bodem van een donkere sloot leven een aantal larven. Zo nu en dan kruipt er één van hen omhoog langs de stengels van de lelies naar het wateroppervlak – om nooit meer terug te keren. ‘Wat zou er van hen geworden zijn?’ vragen ze zich af.Daarom beloven de larven elkaar plechtig dat de volgende die de roep krijgt om de klim naar boven te maken, terug zal komen om te vertellen wat er daar boven gebeurd is. Al snel daarna voelt één van de oudste larve de innerlijke drang naar boven te gaan, de weg van de leliestengel naar het wateroppervlak. Rustend op het lelieblad, gekoesterd door de warme zon, ondergaat hij een glorieuze verandering van larve tot schitterende libelle met glinsterende vleugels. Trillend verheft hij zich van het lelieblad. Ondanks de indrukwekkende metamorfose is hij zijn belofte aan zijn larvenvrienden niet vergeten. Heen en weer vliegend boven de sloot tuurt hij omlaag naar z’n vrienden beneden. Tevergeefs. Plotseling realiseert hij zich: zelfs áls ze hem kunnen zien, zelfs dan zullen ze zo’n schitterend schepsel niet herkennen als één van hen. 

(Vrij vertaald uit: Beyond sorrow reflections on death and grief” by Herb and Mary Mongomery).